Σάββατο, 28 Ιουνίου 2014

Γαλλικά τραγούδια (Μάιος-Ιούνιος 2014)

Calogero, Un jour au mauvais endroit

Toν Σεπτέμβριο του 2012, ένα φριχτό έγκλημα συγκλονίζει την γαλλική κοινωνία. Δύο νέα παιδιά, ο Kevin και ο Sofiane μαχαιρώνονται άγρια από μια συμμορία  σε ένα προάστιο νότια της Grenoble. 8 μαχαιριές για τον  Kevin ... 30 για τον  φίλο του ο οποίος  θα χτυπηθεί επιπλέον με ένα σφυρί στο κεφάλι... 2 χρόνια αργότερα, ο Calogero επανέρχεται στο δράμα του Echirolles με ένα τραγούδι αφιερωμένο στη μνήμη τους, αλλά και με ένα σαφές μήνυμα προς όλους, για να μην ξαναζήσει η γαλλική κοινωνία τον ίδιο εφιάλτη. Το "Un jour au mauvais endroit" ("Μια μέρα στον  λάθος τόπο) είναι το πρώτο δείγμα γραφής από τη νέα δουλειά του Calogero που θα κυκλοφορήσει στις 18 Αυγούστου με τον τίτλο "Feux d'artifice" (δηλ. πυροτεχνήματα). 

Florent Pagny, Combien de gens

Ήταν αναμφισβήτητα η χρονιά του, με το άλμπουμ "Vieillir avec toi" να σαρώνει σε πωλήσεις και κάθε του single να γίνεται επιτυχία. Έτσι μετά το "Les murs porteurs", "Vieillir avec toi" και το τραγούδι-φόρο τιμής στους πεσόντες του Α παγκοσμίου πολέμου, Le soldat, ο Florent Pagny ρίχνει αυτή τη φορά το βλέμμα του στο δράμα του Β παγκοσμίου πολέμου και κυρίως στους ανθρώπους που εκτοπίστηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Να πούμε ότι το συγκεκριμένο κομμάτι φέρει την υπογραφή δύο μεγάλων ονομάτων της σύγχρονης γαλλικής μουσικής: του Calogero και Marc Lavoine.

Zebda, Les petits pas

Tους θυμάστε; Μιλήσαμε για αυτούς στο πρόσφατο αφιέρωμα του μπλογκ για τα τραγούδια που ξεχώρισαν το 1999. Οι Zebda λοιπόν επιστρέφουν με μία ολοκαίνουργια δουλειά ύστερα από 10 χρόνια σιωπής. Το άλμπουμ θα κυκλοφορήσει στις 25 Αυγούστου και θα ονομάζεται "Comme des cheroquees". Τώρα, όσο για το πρώτο single του δίσκου, το Les petits pas ακολουθεί τη γραμμή του άκρως "κεφάτου" Tomber la chemise με το οποίο οι Zebda έγιναν διάσημοι το 1999. Το κομμάτι είναι μια νοσταλγική ματιά του γκρουπ στα βράδια που πέρασε χορεύοντας ξέφρενα στις πίστες...

Dume, Maman m'avait dit

Καταρχήν, οι απαραίτητες συστάσεις. Ο Ντυμέ (κατά κόσμον Dominique Mattei) γεννιέται στη Μασσαλία το 1981 και περνά τα πρώτα χρόνια της ζωής του στη πρωτεύουσα της Προβηγκίας και την Κορσική. Η γνωριμία του το 2003 με τον Pascal Obispo θα του επιτρέψει να ανοίξει τα φτερά του και να αρχίσει τις συνεργασίες με σεβαστά ονόματα του γαλλικού τραγουδιού, όπως π.χ. ο Johnny Hallyday και η Natasha St Pier. Το 2010 κυκλοφορεί το πρώτο του single (je ne sais rien faire) το οποίο χρηματοδοτεί ο ίδιος. Θα ακολουθήσει το 2012 η συμμετοχή του στο άλμπουμ Generation Goldman, ενώ ένα χρόνο αργότερα, θα ενσαρκώσει τον μοχθηρό Sherif του Νottingham στα πλαίσια της μουσικής παράστασης, Ρομπέν των Δασών. Το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ κυκλοφόρησε πριν 2 εβδομάδες περίπου με τίτλο La moitie du chemin. Στο κομμάτι που θα ακούσετε, ο Dominique επιστρέφει νοερά στα παιδικά του χρόνια και μας μιλά για τη σχέση του με τη μητέρα του.

Patrick, J'espere que tu vas bien

Θα κλείσουμε με έναν ακόμη Kορσικανό. Να θυμήσουμε ότι ο όμορφος  Patrick Fiori εκπροσώπησε τη Γαλλία στο Διαγωνισμό της Eurovision το 1993. Γνωστός όμως στο ευρύτερο κοινό έγινε 5 χρόνια αργότερα, δηλ. το 1998 χάρη στη μουσική παράσταση Notre-Dame de Paris, από την οποία σίγουρα θα θυμάστε το αριστουργηματικό Belle. Εκτοτε, ο γοητευτικός Patrick είχε μια διακριτική αλλά σταθερά επιτυχημένη πορεία στο τραγούδι, με ιδιαίτερη εξειδίκευση στη μπαλλάντα. Το τραγούδι όμως που θα ακούσουμε -σε αντίθεση με ό,τι μας έχει συνηθίσει ο καλλιτέχνις-  υιοθετεί έναν ήχο πιο ... ροκ, γεγονός το οποίο εξηγείται και από την συνεργσία του στο συγκεκριμένο κομμάτι με τον νεαρό Tommy. Να πούμε τέλος ότι πρόκειται για το 2ο single από το άλμπουμ Choisir,  του οποίου πήραμε μια πρώτη γεύση με το Elles, το κομμάτι που  έγραψε για τον Patrick, ο Jean-Jacques Goldman.




Παρασκευή, 20 Ιουνίου 2014

Πάνω σε ένα πρελούδιο του Μπαχ ...

Γιορτή της μουσικής αύριο, και όπως κάθε χρόνο,  το μπλογκ δεν θα παραλείψει να τιμήσει τη μέρα τούτη. Να θυμίσουμε για ακόμη μια φορά, ότι η Γιορτή της μουσικής  ξεκίνησε το 1982 στη Γαλλία και εκ τότε εξαπλώθηκε σε ολόκληρο  τον κόσμο. Η επιλογή βέβαια της 21ης Ιουνίου δεν είναι τυχαία, αφού η μέρα αυτή συμπίπτει με το θερινό ηλιοστάσιο,  ημέρα γιορτής από τα πανάρχαια χρόνια σε όλους τους μεγάλους πολιτισμούς της γης. Αν και στη χώρα μας, οι εκδηλώσεις για την Γιορτή της μουσικής αρχίζουν και πληθαίνουν, είναι αλήθεια ότι στη Γαλλία η συγκεκριμένη μέρα παίρνει άλλες διστάσεις,  με το γλέντι να στήνεται από το πρωί σε πάμπολλα σημεία πόλεων και μικρών χωριών. Κι όπως έχω επανειλημμένως τονίσει, η γοητεία αυτής της ημέρας έγκειται σε αυτό το όμορφο πάντρεμα μουσικών από όλες τις εποχές, απ'όλους τους πολιτισμούς και απ'όλους τους ορίζοντες. Μέσα σε αυτό το πνεύμα, σκέφθηκα λοιπόν να κάνω ένα αφιέρωμα στους καλλιτέχνες της σύγχρονης γαλλικής μουσικής που εμπνέονται από τους μεγάλους κλασικούς συνθέτες.

Maurane, Sur un prelude de Bach

Θα ξεκινήσω με το τραγούδι που μου ενέπνευσε τον τίτλο αυτής της ανάρτησης και εν πολλοίς  το περιεχόμενό της. Ως κόρη καθηγήτριας πιάνου αλλά και του  Διευθυντή της Μουσικής Ακαδημίας του Verviers, η Βελγίδα  Claudine Luypaerts μυείται στην κλασική μουσική από πάρα πολύ νωρίς. Το 1991, θα ερμηνεύσει το κομμάτι που θα ακούσετε και το οποίο θα αποτελέσει  σταθμό στην καριέρα της. "Όταν ακούω αυτό το πρελούδιο του Μπαχ, από τον  Glenn Gould, το μυαλό μου ταξιδεύει προς το λιμάνι της Χάβρης, στις παράγκες, και τα βαριά φορτηγά που επιδιορθώνουν ..." H Maurane αναφέρεται εδώ  στον μεγάλο Καναδό πιανίστα Glenn Gould και το 1ο  Πρελουδίου του Μπαχ (BWV 846), από το οποίο εμπνέεται όλο το τραγούδι. Ωστόσο, η ονειροπόλησή της την οδηγεί παραδόξως σε μια εντελώς βιομηχανική περιοχή, και πιο συγκεκριμένα στο λιμάνι της Χάβρης στη Βόρειο Γαλλία, όπου οι "έρωτες" ρυμουλκόνται και μπαλώνονται όπως τα πλοία που 'χουν υποστεί ζημιές...

Roberto Alagna, La valse de l'Esperance

Το κομμάτι αυτό θα το αναγνωρίσετε πολύ πιο εύκολα. Οι μη μυημένοι στην κλασική μουσική, αλλά λάτρεις του σινεμά, θα το έχουν σίγουρα ακούσει στην ταινία "Μάτια ερμητικά κλειστά". Πρόκειται φυσικά για το 2ο Βαλς του Ντμίτρι Σοστακόβιτς. Ο Roberto Alagna, ένας από τους πιο καταξιωμένους τενόρους της Γαλλίας (αν και με σικελιάνικες ρίζες), μας προσφέρει μια εκδοχή του ίδιου αυτού κομματιού με στίχους στα γαλλικά και με τίτλο "Το βάλς της Ελπίδας".

Jane Birkin, Baby alone in Babylone

1983: Μπορεί Gainsbourg και Birkin να μην είναι πλέον μαζί, ωστόσο το θρυλικό δίδυμο θα κυκλοφορήσει ένα ακόμη άλμπουμ με διάχυτη τη μελαγχολία από τον πρόσφατο χωρισμό του. Το κομμάτι που θα ακούσουμε είναι βασισμένο στην 3η Συμφωνία του Μπραμς που συνέθεσε  ο μεγάλος Γερμανός μουσουργός, ακριβώς 100 χρόνια πριν, δηλαδή το 1883. Το ίδιο το τραγούδι μας μιλάει για μια άγνωστη ηθοποιό που "ξεβράστηκε" στο Λος Άντζελες, μόνη και απελπισμένη,  προσπαθώντας να βαδίσει στα χνάρια της Μονρόε...

Norma Ray, Tous les maux d'amour

Το πιθανότερο είναι  αν το 'ξερε, να έτριζαν το κόκκαλά του.... Μιλάμε φυσικά για τον Gabriel Faure και την υπέροχη Pavane  που συνέθεσε το 1887. Έναν αιώνα αργότερα περίπου, το 1999 η Norma Ray θα χρησιμοποιούσε το θέμα της Παβάνας στο τραγούδι της, Tous les maux d'amour, ένα είδος μίξης  Britney Spears και εύκολης ποπ με την μουσική ιδιοφυία του Gabriel Faure.

Michel Delpech, Tete de turc

Η μελωδία  είναι πασίγνωστη φυσικά, αφού πρόκειται για τον "Τούρκικο χορό" που έγραψε ο Mozart, μεταξύ 1778 και 1783. To 1967, o Michel Delpech (βλ. Pour un flirt avec toi) χρησιμοποιεί τον ίδιο σκοπό για να μιλήσει για το "μαύρο πρόβατο" (tete de turc) που υπήρξε από πολύ νωρίς στη ζωή του. Να πούμε σε αυτό το σημείο, ότι υπάρχει και μια ακόμα γνωστή  διασκευή του ίδιου κλασσικού κομματιού από τον Nino Ferrer.

Menelik, Je me souviens

Όπως θα το διαπιστώσατε, οι κλασικές μελωδίες επηρεάζουν καλλιτέχνες που υπηρετούν διαφορετικά -μεταξύ τους- είδη μουσικής. Η ραπ δεν θα μπορούσε να λείπει από αυτή τη λίστα. Έτσι το 1997, ο εκ Καμερούν ορμώμενος Menelik διηγείται σε ένα τραγούδι όλες τις δυσκολίες που συνάντησε για να ενταχθεί στην γαλλική κοινωνία. Η μελωδία βασίστηκε στο διάσημο έργο του Γερμανού συνθέτη Johann Pachelbel, Canon in D.

Michel Sardou, Beethoven

Είναι ευρέως γνωστό ότι ο  Μπετόβεν έπασχε από κώφωση. Τα πρώτα βουητά άρχισαν το 1796. 5 χρόνια αργότερα, ο ιδιοφυής μουσικός είχε χάσει το 60% της ακοής του ενώ το 1816 η κώφωσή του ήταν πλέον ολοκληρωτική. Παρόλα αυτά, ο Γερμανός συνθέτης εργάζεται ακατάπαυστα πάνω στη μουσική, και ενώ ήδη έχει χάσει το μεγαλύτερο μέρος της ακοής του, ολοκληρώνει την αριστουργηματική 7η συμφωνία το 1812. Βασισμένη σε αυτήν είναι και το τραγούδι που θα ακούσουμε από τo 23o album του Michel Sardou, Hors Format (2006). "Ανάμεσα σε τόσες φωνές, η σιωπή βασιλεύει, σιωπή της θάλασσας, της νύχτας, μιας ερήμου, τις φωνές μας, τους αγώνες μας, ποιος θα τους ακούσει; Ο κόσμος είναι κουφός όπως ο Μπετόβεν!"

Nana Mouskouri, Je chante avec toi, Liberte!

Mε την κρυστάλλινη φωνή της και την ευγένια που χαρακτηρίζει τόσο την ανθρώπινη όσο και την καλλιτεχνική της υπόσταση, δεν δυσκολεύεσαι καθόλου να την φαντασθείς να ερμηνεύει κομμάτια-σταθμούς του κλασσικού ρεπερτορίου. Άλλωστε, η Νάνα Μούσχουρη το έχει πράξει αρκετές φορές στην καριέρα της, ερμηνεύοντας π.χ. το Ave Maria του Schubert, την εμβληματική μελωδία από την Carmina Burana Carl Orff, αλλά και τον "Ύμνο στη Χαρά" του Μπετόβεν. Τώρα, όσον αφορά το "Je chante avec toi, Liberte"  είναι βασιμένο στην πασίγνωστη μελωδία από την όπερα του Βέρντι, Ναμπούκο που ανέβηκε για πρώτη φορά στην Ιταλία το 1842.

Nadiya, Amies ennemies

Αλλαγή ατμόσφαιρας με ένα πάντρεμα κλασσικής μουσικής και R&B. Το 2006 η Γαλλο-Αλγερινή Nadiya  κυκλοφορεί το 3ο single από το 3ο της άλμπουμ που φέρει ως τίτλο το όνομά της. Το Amies Ennemies -το οποίο μάλιστα έγινε επιτυχία στη Γαλλία- εμπνέεται από μια μελωδία του Frederic Chopin (Βαλς, op.64 no2).

Dave, Quel que soit le coin de terre

Θα κλείσουμε με μια διασκευή του "Ύμνου στη Χαρά" του Μπετόβεν, ίσως γιατί η μουσική είναι πάνω απ'όλα χαρά ...ευτυχία! Το κομμάτι περιέχεται στο άλμπουμ Classique του Dave που κυκλοφόρησε το 1998 και μέσα στο οποίο ο Ολλανδός μεν, γαλλόφωνος δε, καλλιτέχνης ερμηνεύει διασκευές διαφορών κλασσικών μελωδιών από τον Liszt μέχρι τους  Μπαχ, Μπετόβεν, Σούμπερτ κ.α.




Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2014

Μουσική και ... μπάλα!

Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι το σύνθημα του φετινού καλοκαιριού, αφού από τη μια μεν η μουσική συνοδεύει πάντα αυτήν την εποχή ξεκούρασης και χαλάρωσης, από την άλλην δε το ενδιαφέρον όλων μας θα είναι στραμένο - για ένα μήνα τουλάχιστον- στο  Μουντιάλ της Βραζιλίας στο οποίο τόσο η Ελλάδα όσο και η Γαλλία δίνουν το παρών. Σκέφτηκα λοιπόν να σας προτείνω μια συλλογή από γαλλόφωνα τραγούδια που είτε είναι αφιερωμένα σε θρυλικούς ποδοσφαιριστές, είτε έχουν γραφτεί για να γιορτάσουν ένα σημαντικό αθλητικό γεγονός.

Julien Dore, Platini

To σημερινό "αφεντικό" της U.E.F.A είναι ο μεγαλύτερος Γάλλος σκόρερ όλων των εποχών. Οι παλιότεροι είχαν σίγουρα την τύχη να τον δουν να σαρώνει τους τίτλους με την Γιουβέντους αλλά και με την εθνική Γαλλίας με την οποίαν πανηγύρισε το 1984 ένα πρωτάθλημα Ευρώπης. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι η ίδια η Γιουβέντους τον ανέδειξε ως τον κορυφαίο bianconero όλων των εποχών, ενώ και στη Γαλλία ο Μισέλ Πλατινί θεωρείται από πολλούς ως ο σημαντικότερος παίχτης που ανέδειξε το γαλλικό ποδόσφαιρο. Όπως καταλαβαίνετε, ένας τέτοιος θρύλος των γηπέδων δεν θα μπορούσε να μην έχει εμπνεύσει. Κι έτσι το 2013, στο άλμπουμ "Love" του Julien Dore ανακαλύπτουμε ένα τραγούδι που φέρει το όνομά του (ή για να είμαστε πιο ακριβείς το  επίθετο του). Ο τόνος βέβαια του τραγουδιού είναι αρκετά πρωτότυπος σε σχέση με τα τραγούδια που γράφονται συνήθως για να υμνήσουν μεγάλους αθλητές. Ο Πλατινί που συναντά με τη φαντασία του ο καλλιτέχνης, "στον πάγκο, λίγο μετά το ντους" έχει πάρει τα κιλάκια του, αλλά το "πορσελάνινο πόδι του έχει χαραχτεί για πάντα". Mε δύο λόγια, ο Ντορέ δεν εξωραίζει το πορτραίτο του Πλατινί. Έχει χοντρύνει μας λέει και έχει κάνει και τα νυχτοπερπατήματά του, αλλά ο θρύλος του ζεί και θα ζεί!

Abd Al Malik, L'artiste

Μπορεί σύμφωνα με το περιοδικό France Football, o Platini να υπερέχει ακόμη και του Zidane, o Γαλλο-Aλγερινός είναι ωστόσο αυτός που κυριαρχεί ως πηγή έμπνευσης για τους μουσικούς. Θα μπορούσε άλλωστε άνετα να χαρακτηριστεί ως ένας "αρτίστας", ως ένας πραγματικός καλλιτέχνης των γηπέδων, αν απλά και μόνο κοιτάξετε μερικά από τα "μαγικά του" στο βίντεο που ακολουθεί. Ως τέτοιον άλλωστε τον παρουσιάζει και ο γνωστός Γάλλος slameur, Abd Al Malik στο τραγούδι που έγραψε για τις ανάγκες ενός DVD αφιερωμένου στον μεγάλο βιρτουόζο της μπάλας. "Ήρωας για τους δικούς του, παρά την θέλησή του για τους άλλους, ενθουσιάζει τα πλήθη που μας σηκώνουν στα χέρια ή μας ποδοπατούν, η αρένα, η σκηνή, η πίστα, μα επιτέλους βάλτε μέσα τον αρτίστα"! Πραγματικά, αν δεν έβλεπες τις σκηνές του γηπέδου με τον Ζιντάν να "χορεύει" στο χορτάρι και άκουγες απλά τα λόγια του τραγουδιού, θα πίστευες πως το κομμάτι αυτό αναφέρεται σε έναν χορευτή μπαλέτου και όχι σε έναν ποδοσφαιριστή. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι το όμορφο κείμενο συνοδεύεται μουσικά από μια εξαιρετικά ευαίσθητη μελωδία του Gerard Jouannest, πιανίστα του Jacques Brel. 

Pascal Obispo, Zinedine

Εδώ που τα λέμε όμως, αξίζει πραγματικά να αναρωτηθείς γιατί ο Ζιντάν συναρπάζει σε αυτό το βαθμό. Οι κινήσεις του είναι όντως αέρινες, όμως πέρα από πόδια, ο Ζιντάν είναι πάνω απ'όλα "μυαλό" και ακόμη περισσότερο "ψυχή"! H ίδια η ιστορία του κάνει το μυαλό σου να ταξιδεύει. Ο πατέρας του φύλαγε πρόβατα στην Αλγερία προτού έρθει να αναζητήσει μια καλύτερη τύχη στη Γαλλία. Πιάνει δουλειά στα προάστια του Παρισιού οδηγώντας μηχανήματα και το 1962 φέρεται έτοιμος να επιστρέψει και πάλι στην πατρίδα του. Βρίσκεται ήδη στη Μασσαλία έτοιμος να πάρει το πλοίο για την ανεξάρτητη πλέον Αλγερία, όταν συναντά τη μελλοντική γυναίκα και μητέρα των 5 παιδιών του. Εν ολίγοις, το ότι ο Ζιντάν φόρεσε τη φανέλα των τρικολόρ και όχι αυτήν της Αλγερίας, το οφείλουμε σε έναν κεραυνοβόλο έρωτα που οδήγησε το ζευγάρι των 2 μεταναστών να ζήσουν σε μια υποβαθμισμένη συνοικία της Μασσαλίας. Εκεί κάνει τα πρώτα κόλπα του με τη μπάλα ο μικρός Ζιντάν. Ποιος θα το περίμενε βέβαια ότι θα οδηγούσε την Εθνική Γαλλίας στην κατάκτηση του Μουντιάλ το 1998 και του Ευρωπαικού Πρωταθλήματος το 2000; Έτσι λοιπόν το 2004, ο Pascal Obispo (τέκνον πρώην ποδοσφαιριστή της Bordeaux) νιώθει την ανάγκη να του αποτίσει έναν ελάχιστο φόρο τιμής με ένα τραγούδι-ύμνο στην προσωπικότητά του.

La Plage, Coup de boule

Στον τελικό του Μουντιάλ της Γαλλίας τo 1998, όταν οι Τρικολόρ επιβλήθηκαν με 3-0 της Βραζιλίας, ο Ζιζού έβαλε 2 γκολ με 2 όμορφες κεφαλιές. Ωστόσο η "κεφαλιά" που όλοι θυμούνται είναι αυτή που έριξε στον Ιταλό αμυντικό Μάρκο Ματεράτσι, όταν τούτος εδώ έβρισε τη μητέρα και την αδερφή του Γαλλο-Αλγερινού. Ο Ζιζού αποβλήθηκε, ο τελικός ενάντια στους Ιταλούς οδηγήθηκε στα πέναλτι με το παγκόσμιο κύπελλο να καταλήγει στα χέρια των γειτόνων μας. Αν και αυτό το ξέσπασμα του Zidane στοίχισε (σύμφωνα με πολλούς) ένα ακόμη κύπελλο στη Γαλλία, ο Zizou δεν έπεσε καθόλου στην υπόληψη των συμπατριωτών του που αποθανάτισαν μάλιστα τη θρυλική κεφαλιά σε ένα άγαλμα που έστησαν έξω από το κέντρο Πομπιντού. Αν παλιά, τα αγάλματα της αρχαιότητας απεικόνιζαν μονομάχους και θρυλικούς πολεμιστές, η σύγχρονη τέχνη δεν θα διστάσει να αναζητήσει τους ηρωές της στον πόλεμο και στο δράμα, μέσα σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου. Τώρα, όσο για το κομμάτι που θα ακούσετε, δεν το παραθέτω για τις μουσικές του αρετές (δεν νομίζω ότι διαθέτει άλλωστε και κάποια), αλλά πολύ απλά γιατί έχει γραφθεί ειδικά για αυτήν τη μοιραία κεφαλιά του Ζιζού στον αντίπαλό του. 

Mickey 3D, Johnny Rep

Με καταγωγή από την περιοχή του Saint-Etienne, το συγκρότημα Mickey 3D αφιερώνει το 2004 ένα τραγούδι σε μια μυθική φιγούρα της τοπικής ομάδας. O Johnny Rep, ολλανδικής καταγωγής διακρίθηκε αρχικά στον Άγιαξ προτού παίξει στη Γαλλία, και πιο συγκεκριμένα στη Bastia και την Saint-Etienne παρέα με τον Michel Platini. Αξιόλογη βέβαια ήταν και η πορεία του Rep  στην εθνική ομάδα της χώρας του με την οποία διεκδίκησε 2 παγκόσμια κύπελλα το 1974 και το 1978. Τώρα, αν παρακολουθήσετε τους στίχους του τραγουδιού, είναι σαν να έχεις μπροστά σου μια πραγματική περιγραφή αγώνα, και πιο συγκεκριμένα εκείνου της Σαιντ-Ετιέν ενάντια στην πολωνική Lodz το 1979. Οι κάμερες βέβαια είναι όλες στραμένες στον "Ιπτάμενο Ολλανδό", από τη στιγμή που βγάζει τη φόρμα του για να μπει στο γήπεδο μέχρι τη λήξη του αγώνα με το εκπληκτικό χαρτ τρικ που σημείωσε εκείνο το βράδυ.

Cali,  Cantona

Επιστροφή όμως και πάλι σε έναν Γάλλο άσσο των γηπέδων που διέπρεψε στην ομάδα των "μπέμπηδων" από το 1992 μέχρι το 1997. Φανταστείτε ότι για χάρη του είδαμε Άγγλους να κραδαίνουν γαλλικές σημαίες με τη μορφή του. Ο ίδιος όμως είχε τις χειρότερες σχέσεις με την ομοσπονδία της πατρίδας του, με αποτέλεσμα ένας τόσο χαρισματικός παίχτης να μην φιγουράρει στη σπουδαία εθνική Γαλλίας του 1998-2000. Κρίμα! Αλλά ο Cantona ήταν ομολογουμένως ιδιαίτερα επιρρεπής σε πειθαρχικά παραπτώματα, και φυσικά είχε την ατυχία εκείνη την περίοδο η Γαλλία να μην κρεμιέται από ... τα πόδια του, αφού είχε ήδη στις τάξεις της αστέρες, όπως ο Zidane, Deschamps κ.α. Ιδιοφυής αλλά και επαναστατημένος, χαρισματικός και αδικημένος, ο Καντονά είχε όλα τα αναγκαία συστατικά για να εμπνεύσει έναν ροκά όπως ο Cali ο οποίος εκφράζει το θαυμασμό του, εστιάζοντας σε ένα γκολ του Γάλλου ποδοσφαιριστή ενάντια στη Sunderland και τον χαρακτηριστικό του τρόπο πανηγυρίσματος, σηκώνοντας τα χέρια στον ουρανό. Να πούμε ότι το κομμάτι κυκλοφόρησε το 2010 και ότι εκτός από αυτό υπάρχει ακόμη ένα τραγούδι  αφιερωμένο στον Cantona από τον Raymond Bizarre 

Johnny Hallyday, Tous ensemble

Πέρα από τα τραγούδια που γράφονται για συγκεκριμένους ποδοσφαιριστές, υπάρχουν και αυτά που αφορούν ολόκληρες εθνικές, όπως π.χ. το Tous ensemble που αποτέλεσε μάλιστα το επίσημο τραγούδι των Τρικολόρ στο Μουντιάλ του 2002. "Koυβαλάτε τις ελπίδες μας, χαράσσετε την ιστορία μας, και στις καρδιές μας θα είστε πάντα νικητές, το μπλέ είναι το χρώμα μας." Βέβαια, εκείνη τη χρονιά η Γαλλία δεν μπόρεσε καν να περάσει στη 2η φάση ...

Pierre Bachelet, Les Corons

Ένας ακόμη λόγος που καταδεικνύει το μεγαλείο της μουσικής είναι τα τραγούδια των φιλάθλων στα γήπεδα, γιατί εκεί ακριβώς βλέπεις πόσο η μουσική εμψυχώνει, παρηγορεί, εμπνέει, ενώνει ανθρώπους, τους παίρνει και τους κάνει μια ομάδα, έστω και αν συχνά αυτά  τα ίδια  τραγούδια έχουν γραφθεί από ένα ανώνυμο πλήθος χωρίς ποιητικές αξιώσεις... Στην περίπτωση του Les Corons βέβαια τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά, αφού το εν λόγω κομμάτι πέρασε στα γήπεδα και πιο συγκεκριμένα στα στόματα των οπαδών της Lens αφού πρώτα κυκλοφόρησε ως κανονικό τραγούδι από τον Pierre Bachelet. Γραμμένο για τους ανθρακωρύχους του Βορρά, το Les Corons αναδεικνύεται σε ύμνο όχι απλά μιας ομάδας, αλλά μιας ολόκληρης περιοχής. Για περισσότερες πληροφορίες, παραπέμπω εδώ.

Sophie Thalmann et Emmanuel Petit, Un an deja

1999: Ακριβώς έναν χρόνο μετά το κατόρθωμα της κατάκτησης του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ένας εκ των τρικολόρ και βασικός πυλώνας της γαλλικής άμυνας, ο Emmanuel Petit αφήνει τη μπάλα για να πιάσει το μικρόφωνο. Το αποτέλεσμα είναι μια περίεργη μίξη του φολκλορικού τραγουδιού "Santiano" με καθαρή γηπεδική ατμόσφαιρα και ρυθμό.

Vaudeville Smash, Zinedine Zidane

To τελευταίο τραγούδι του αφιερώματός μας (που είναι και το πιο πρόσφατο αφού κυκλοφόρησε φέτος) δεν είναι γαλλόφωνο, αλλά είναι αφιερωμένο - ακόμη μια φορά- στον αγαπημένο Zizou της Γαλλίας από ένα αυστραλέζικο γκρουπ. Στα κουπλέ του τραγουδιού, αναφέρονται τα ονόματα διαφόρων ποδοσφαιριστών που έγραψαν  ή και συνεχίζουν ακόμη να γράφουν ιστορία (παρεπιπτόντως νομίζω ότι ακούγεται και το όνομα του Καραγκούνη προς το τέλος) ... Αλλά ο δυνατότερος όλων είναι ο Zinedine Zidane!



Τετάρτη, 11 Ιουνίου 2014

Florent Pagny: Le soldat

Το θέμα του πολέμου δεν το συναντάς συχνά στα σύγχρονα τραγούδια. Ωστόσο η χρονιά που διανύουμε είναι ιδιαίτερη: όχι μόνο επειδή προσφάτως εορτάστηκαν τα 70 χρόνια από την απόβαση στη Νορμανδία, αλλά κυρίως επειδή το 2014 κλείνουμε 100 χρόνια από το ξέσπασμα του Α παγκοσμίου πολέμου. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το τραγούδι του Florent Pagny παραπέμπω εδώ και φυσικά υπενθυμίζω το παλιό μας αφιέρωμα: "Tραγούδια στο χακί" (1, 2).

Την ώρα που η νύχτα περνάει στο μέσον

των χαρακωμάτων

Πολυαγαπημένη μου Ωγκυστίν

σου γράφω χωρίς να καθυστερώ

Tο τσουχτερό κρύο με παγώνει

και φοβάμαι ότι θα πέσω κάτω

Σκέφτομαι μονάχα εσένα

Αλλά είμαι ένας στρατιώτης

Κυρίως μην ανησυχείς!

Θα 'μαι σύντομα πίσω

Και θα είσαι περήφανη για εμένα!

Την ώρα που ο πόλεμος διώχνει

κατά χιλιάδες αγόρια μακριά από το σπίτι

με το χαμόγελο στα χείλη

Αυτοί οι "άλλοι" που σκοτώνουμε

είναι ίδιοι με εμένα, αλλά δεν κλαίω

Γιατί είμαι ένας στρατιώτης

Kυρίως να μην ανησυχείς.

Θα 'μαι σύντομα πίσω

Και θα είσαι περήφανη για εμένα!

Την ώρα που ο θάνατος περνάει στο

ποτάμι κάτω από τα πόδια μου

λάσπη πετιέται, παλιοπάπουτσα και αρουραίοι

Ξαναβλέπω τα φωτεινά σου μάτια, προσπαθώ να φανταστώ

το χειμώνα κοντά σου

Αλλά είμαι ένας στρατιώτης

δεν νιώθω καν τα χέρια μου

Τα πάντα γυρίζουν γύρω μου

Θεέ μου βγάλε με από 'δώ!

Πολυαγαπημένη μου Ωγκυστίν

Θα ήθελα να σου εμπιστευθώ

τις πιο όμορφες αναμνήσεις μας

και τα παιδιά που κάναμε στα όνειρά μας

Πιστεύω ότι μπορώ να το πω: Αγαπηθήκαμε!

Σε αγαπώ για μια τελευτaία φορά...

Δεν είμαι παρά μόνο ένας στρατιώτης

Όχι δεν θα ξανάρθω πίσω

Δεν ήμουν παρά μόνο ένας στρατιώτης

Φρόντισε τον εαυτό σου!



Τρίτη, 10 Ιουνίου 2014

Γαλλικά τραγούδια (1999)

Tina Arena, Aller plus haut

Συνήθως συμβαίνει το αντίστροφο: Δηλ. βλέπεις Γάλλους καλλιτέχνες να τραγουδούν στα αγγλικά. Η Tina Arena ωστόσο έκανε την έκπληξη.  Ιταλό-αυστραλιανής καταγωγής για την ακρίβεια, κερδίζει την πρώτη της μουσική διάκριση σε ηλικία μόλις 7 χρονών, αλλά ουσιαστικά η καριέρα της εκτινάσσεται το 1989 με την κυκλοφορία του άλμπουμ  Strong as  steel. Το 1998 θα ερμηνεύσει με τον Marc Anthony το τραγούδι που χρησιμοποιήθηκε ως soundtrack στην ταινία "Η μάσκα του Ζορρό" (I want to spend my lifetime loving you). Και παρότι η μητρική της γλώσσα της είχε επιτρέψει να γίνει διάσημη σε όλον τον αγγλόφωνο κόσμο, επιλέγει να στραφεί στη Γαλλία και να ερμηνεύσει μια πανέμορφη μπαλλάντα στη γλώσσα του Μολιέρου. Το γαλλικό κοινό βέβαια κολακεύεται και δεν αργεί διόλου  να αγκαλιάσει το Aller plus haut που αξίζει να πούμε ότι ήταν το 1 από τα 2 γαλλόφωνα τραγούδια του άλμπουμ In deep. Για όσους  ενδιαφέρονται να ακούσουν και άλλους αγγλόφωνους καλλιτέχνες να τραγουδούν στα γαλλικά παραπέμπω σε μια παλιότερη ανάρτηση του blog.

Louise Attaque, Ton invitation

Η πρώτη δισκογραφική δουλειά του γκρουπ κυκλοφόρησε το 1997, και παρά τη χλιαρή υποδοχή που είχε από τα γαλλικά ΜΜΕ, το άλμπουμ κατάφερε να καταγράψει το μεγαλύτερο αριθμό πωλήσεων που είχε ποτέ ένας δίσκος ροκ μουσικής στη Γαλλία. Για περισσότερες λεπτομέρειες δείτε εδώ.

Axelle Red, Parce que c'est toi

Από τα κλασσικότερα ερωτικά τραγούδια του σύγχρονου γαλλικού ρεπερτορίου, το Parce que c'est toi είναι επίσης ένα από τα δημοφιλέστερα τραγούδια γάμου στη Γαλλία. Περιέχεται στο άλμπουμ "Toujours moi" που γνώρισε και αυτό μεγάλη επιτυχία επισφραγίζοντας μια περίοδο επαγγελματικής και προσωπικής ευτυχίας για την Βελγίδα τραγουδίστρια που τον Ιανουάριο της ίδιας χρονιάς έφερε στον κόσμο το πρώτο της παιδί. Να θυμίσουμε ότι την προηγούμενη χρονιά είχε προηγηθεί ο γάμος της με τον παραγωγό της καθώς και το ντουέτο της με τον Youssou N'Dour στο Stade de France για την έναρξη του Μουντιάλ της Γαλλίας. Για εκείνους θέλουν να καταλάβουν τα λόγια παραπέμπω εδώ, ενώ για όσους θέλουν να ανακαλύψουν και άλλα ερωτικά σύγχρονα γαλλικά τραγούδια θα τους προτείνω ένα παλιότερο αφιέρωμα του μπλογκ.

Mylene Farmer, L'ame-stram-gram

Μυστηριώδης τίτλος που παραπαπέμπει και αυτός στην παιδική ηλικία και τα παιχνίδια της. Am stram gram είναι στα γαλλικά κάτι σαν το δικό μας "αμπεμπαμπλόν". Μόνο που τα παιχνίδια δεν είναι ποτέ ανώδυνα στην περίπτωση της Mylene Farmer που με τα περίτεχνα λογοπαίχνιά της δίνει πιο αισθησιακές διαστάσεις με έμμεσες αναφορές ακόμη και στον De Sade. Όλα αυτά είναι μάλλον συνηθισμένα στο univers της κοκκινομάλλας σταρ. Αυτό όμως που ξάφνιασε ήταν το κλιπ αλλά και η μουσική στροφή που σηματοδοτούσε το νέο της άλμπουμ Innamoramento. Αέρινες μελωδίες με πάμπολλες μπαλλάντες και τη φωνή της τραγουδίστριας να σκαρφαλώνει συχνά στις υψηλότερες νότες, το Ιnnamoramento  είναι το άλμπουμ του μυστικισμού και του "φιλοσοφικού"¨φλερτ  της Mylene με την καμπάλλα, αφού είχε προηγηθεί το 1996 ένα "βουδιστικής εμπνεύσεως" άλμπουμ, το περίφημο Anamorphosee. Για να γυρίσουμε όμως στο Innamoramento, έχουμε κυρίως να σημειώσουμε την εξαιρετικά λεπτομερή δουλειά που έχει γίνει τους στίχους από την ίδια την τραγουδίστρια, με πάμπολλες αναφορές σε διάφορα λογοτεχνικά έργα. Για πολλούς το κάθε τραγούδι αυτού του άλμπουμ αντιστοιχεί και σε μία κάρτα ταρώ με πολλαπλές δυνατότητες ερμηνείας. Για περισσότερα παραπέμπω στο αφιέρωμα που είχαμε κάνει παλιότερα στη Μylene. Τώρα όσο για το κλιπ, να πούμε ότι γυρίστηκε στο Σινικό τείχος και ότι σύμφωνα με κάποιους (αναμφίβολα φαν της ψυχανάλυσης όπως και η ίδια η τραγουδίστρια)  συμβολίζει το ναρκισσιστικό στάδιο του Εγώ προτού επενδύσει τη λίμπιντό του σε άλλα αντικείμενα.

Cheb Mami, Parisien du Nord

Ράι και ραπ σε ένα τραγούδι με 2 από τους πιο επιφανείς εκπροσώπους τους. Από τη μια, ο ράπερ του συγκροτήματος Alliance Ethnik και από την άλλην ο επίσης αλγερινής καταγωγής Cheb Mami, χάρη στον οποίο η ράι ακούστηκε σε ολόκληρο τον κόσμο όταν συνόδευσε  τον Sting στο Desert Rose το 1999. Λίγο νωρίτερα, είχε ηχογραφήσει με τον K-mel  το  Parisien du Nord, για τις ανάγκες του άλμπουμ Meli, meli. O Cheb Mami αποτελεί με τον Khaled το κορυφαίο δίδυμο της ράι μουσικής, και μάλιστα έχει τιμηθεί από τον πρώην Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας για την συμβολή του στη διάδοση αυτού του μουσικού είδους. Υπάρχει όμως και μια πολύ σκοτεινή πλευρά στη ζωή του, αφού αποδείχθηκε ότι επιχείρησε να προκαλέσει αποβολή στην έγκυο σύντροφό του, βάζοντας ανθρώπους να την ξυλοκοπήσουν. Ακολούθησε βέβαια η καταδίκη του από τη γαλλική δικαιοσύνη σε 5 χρόνια κάθειρξη, αλλά κατάφερε να βγεί υπό όρους.

Zebda, Tomber la chemise

Η δημιουργία του γκρουπ είναι ομολογουμένως πρωτότυπη, αφού τα μέλη του αποφασίζουν να επιδοθούν στη μουσική, αφού πρώτα έχουν υποδυθεί  στη μεγάλη οθόνη τους μουσικούς ενός νεοσύστατου συγκροτήματος ονόματι Zebda Bird. Zebda στα αραβικά σημαίνει "βούτυρο", αλλά το λογοπαίχνιο θα το καταλάβετε καλύτερα αν σκεφτείτε ότι το "βούτυρο" στα γαλλικά το λέμε "beurre" όπως ακριβώς προφέρεται και η λέξη "beur" που χρησιμοποιείται για τους Άραβες που έχουν εγκατασταθεί στη Γαλλία. Οι Zebda άλλωστε είναι ένα "στρατευμένο συγκρότημα" με τραγούδια που συχνά φέρουν κάποιο πολιτικό ή κοινωνικό μήνυμα. Στο Tomber la chemise ωστόσο, που αποτελεί άλλωστε και τη μεγαλύτερη επιτυχία τους, ο τόνος είναι γιορταστικός. Να πούμε ότι το εν λόγω κομμάτι προέρχεται από το 3ο άλμπουμ του γκρουπ, "L'essence ordinaire" και ότι έγινε επιτυχία και στις Κάτω Χώρες (Βέλγιο, Ολλανδία), ενώ παρέμεινε για 26 συνεχόμενες εβδομάδες στα γαλλικά charts. Ανακυρήχθηκε μάλιστα ως το "καλύτερο τραγούδι" της χρονιάς τόσο στα NRJ music awards όσο και στις Victoires de la musique.

Alain Souchon, Rive gauche

Μετά από μια απουσία 6 ετών, ο Alain Souchon επιστρέφει στο προσκήνιο με το άλμπουμ "Au ras des paquerettes", μια δισκογραφική δουλειά στην οποία ο καλλιτέχνης ξεδιπλώνει όλες του τις ανησυχίες, ξεκινώντας από την οικολογική απειλή μέχρι το δράμα των αστέγων, χωρίς φυσικά να παραλείπονται τα βασικά ερωτήματα που αφορούν στο νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης και στη φυγή του χρόνου. "Η ζωή είναι θέατρο και αναμνήσεις" θα μας εκμυστηρευτεί στο τραγούδι που θα ακούσουμε και από το οποίο θα δούμε να παρελαύνουν όλες οι θρυλικές μορφές της τέχνης και της ποίησης που δόξασαν την "όχθη της διανόησης", δηλ. την "αριστερή όχθη" της πόλης του Φωτός. Το Rive gauche όμως είναι πρωτίστως ένας αποχαιρετισμός σε ένα Παρίσι που πουλα την ψυχή του στο κέρδος και την εμπορική σκοπιμότητα..."Rive gauche a Paris, adieu mon pays de musique et de poesie... (Aνακαλύψτε και άλλα τραγούδια με θέμα τους το Παρίσι εδώ)

Larusso, Tu m'oublieras

Καμία άλλη χρονιά δεν είχε τόσες κοκκινομάλλες να δίνουν το βροντερό παρών τους στα γαλλικά charts. Kαι αν βέβαια οι Axelle Red και Mylene Farmer αποτελούσαν  ήδη  καθιερωμένες "αξίες" του γαλλικού τραγουδιού, η Larusso ήταν μια εντελώς φρέσκια παρουσία στη γαλλική μουσική σκηνή του 1999, ένας πραγματικός σίφουνας που στα 19 της χρόνια βρέθηκε να γνωρίζει  τον απόλυτο θρίαμβο και στα 20-21 της τον δρόμο της παρακμής .... Πότε τα πρόλαβε όλα αυτά, αδύνατον να το εξηγήσεις! Με βορειοφρικανικές ρίζες και σήμα κατατεθέν τα κατακόκκινα, φουντωτά μαλλιά της -που άλλωστε ενέπνευσαν το ψευδώνυμό της (la rousse στα γαλλικά σημαίνει "η κοκκινομάλλα"), η Laetitia Sereno θα γνωρίσει την επιτυχία με τον 1ο της κιόλας δίσκο "Simplement"  και κυρίως το single Tu m'oublieras το οποίο ήταν και το πιο πολυπαιγμένο κομμάτι της χρονιάς του στα γαλλικά ραδιόφωνα. Πριν από αυτό, είχε προηγηθεί η γαλλική διασκευή του I will survive της Gloria Gaynor, ως Je survivrai από την Larusso.

Moos, Au nom de la rose

Για τον Moos  μιλήσαμε ακριβώς στο προηγούμενο αφιέρωμα μας στα τραγούδια του 1998. Διάττοντας αστέρας στο γαλλικό τραγούδι, όπως και η Larusso, έκανε θραύση με το άλμπουμ του Le crabe est erotique το 1999, ωστόσο εξαφανίστηκε "μυστηριωδώς" από τo προσκήνιο, αφήνοντας μας μόλις μία δισκογραφική δουλειά. Μείγμα διάχυτου αισθησιασμού αλλά και μελαγχολίας όπως τα περισσότερα τραγούδια του, το Au nom de la rose αποτελεί το κομμάτι-φάρο στη σύντομη καριέρα του. 

David Hallyday, Tu ne m'as pas laisse le temps

Μπορεί να μην έκανε την καριέρα του παγκοσμίως διάσημου πατέρα του, ωστόσο το  ... "μήλο δεν έπεσε και τόσο μακριά από τη μηλιά". Άλλωστε εκτός από τον πατέρα του, ο David έχει να επιδείξει και μια -επίσης καταξιωμένη στο τραγούδι-  μητέρα, τη γνωστή σε όλους μας, Sylvie Vartan. Με το ροκ να ρέει άφθονο στις φλέβες του, ο μικρός David θα επιλέξει ως πρώτο του όργανο  τα ντραμς, και πίσω από τα ντραμς θα κάνει την πρώτη του δημόσια εμφάνιση (σε ηλικία μόλις 13 χρονών) παίζοντας μουσική στο πλευρό του Johnny Hallyday (για ένα μόνο τραγούδι). Έπειτα έρχεται το διαζύγιο των γονιών του και η "εξορία" του David στο Los Angeles όπου και θα μεγαλώσει με τη μητέρα του. Η πρώτη του επιτυχία έρχεται ακριβώς με ένα τραγούδι που γράφει για τη Sylvie Vartan το 1986  (She can dance), ενώ το 1988 θα ακολουθήσει το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ True cool, από το οποίο θα ξεχωρίσει ιδιαίτερα το single High. Ακολούθησαν φυσικά και άλλες δισκογραφικές δουλειές, η επάνοδός του όμως στα γαλλικά charts ήρθε το 1998-99 με το άλμπουμ Un pardis/un enfer και την ανάδειξή του ως τον καλύτερο άντρα τραγουδιστή της χρονιάς στα NRJ music awards.



Powered by pathfinder blogs